| 10 |
DANIHELIS PROPHETAE |
Daniel - Wycliffe Bible(14c) |
Daniel - Douay Rheims(17c) |
Reference |
| 1 |
Anno tertio Cyri regis Persarum, verbum revelatum est Danieli cognomento Baltassar, et verbum verum, et fortitudo magna: intellexitque sermonem: intelligentia enim est opus in visione. |
|
|
The vision by the river Tigris. Dn.10.1-11.1 |
| 2 |
In diebus illis ego Daniel lugebam trium hebdomadarum diebus: |
|
|
|
| 3 |
panem desiderabilem non comedi, et caro et vinum non introierunt in os meum, sed neque unguento unctus sum, donec complerentur trium hebdomadarum dies. |
|
|
|
| 4 |
Die autem vigesima et quarta mensis primi, eram juxta fluvium magnum, qui est Tigris. |
|
|
|
| 5 |
Et levavi oculos meos, et vidi: et ecce vir unus vestitus lineis, et renes ejus accincti auro obrizo: |
|
|
|
| 6 |
et corpus ejus quasi chrysolithus, et facies ejus velut species fulguris, et oculi ejus ut lampas ardens: et brachia ejus, et qu? deorsum sunt usque ad pedes, quasi species ?ris candentis: et vox sermonum ejus ut vox multitud |
|
|
|
| 7 |
Vidi autem ego Daniel solus visionem: porro viri qui erant mecum non viderunt, sed terror nimius irruit super eos, et fugerunt in absconditum. |
|
|
|
| 8 |
Ego autem relictus solus vidi visionem grandem hanc: et non remansit in me fortitudo, sed et species mea immutata est in me, et emarcui, nec habui quidquam virium. |
|
|
|
| 9 |
Et audivi vocem sermonum ejus: et audiens jacebam consternatus super faciem meam, et vultus meus h?rebat terr |
|
|
|
| 10 |
Et ecce manus tetigit me, et erexit me super genua mea, et super articulos manuum mearum. |
|
|
|
| 11 |
Et dixit ad me: Daniel vir desideriorum, intellige verba qu? ego loquor ad te, et sta in gradu tuo: nunc enim sum missus ad te. Cumque dixisset mihi sermonem istum, steti tremens. |
|
|
|
| 12 |
Et ait ad me: Noli metuere, Daniel: quia ex die primo, quo posuisti cor tuum ad intelligendum ut te affligeres in conspectu Dei tui, exaudita sunt verba tua: et ego veni propter sermones tuos. |
|
|
|
| 13 |
Princeps autem regni Persarum restitit mihi viginti et uno diebus: et ecce Micha?l, unus de principibus primis, venit in adjutorium meum, et ego remansi ibi juxta regem Persarum. |
|
|
|
| 14 |
Veni autem ut docerem te qu? ventura sunt populo tuo in novissimis diebus, quoniam adhuc visio in dies. |
|
|
|
| 15 |
Cumque loqueretur mihi hujuscemodi verbis, dejeci vultum meum ad terram, et tacui. |
|
|
|
| 16 |
Et ecce quasi similitudo filii hominis tetigit labia mea: et aperiens os meum locutus sum, et dixi ad eum, qui stabat contra me: Domine mi, in visione tua dissolut? sunt compages me?, et nihil in me remansit virium. |
|
|
|
| 17 |
Et quomodo poterit servus domini mei loqui cum domino meo? nihil enim in me remansit virium, sed et halitus meus intercluditur. |
|
|
|
| 18 |
Rursum ergo tetigit me quasi visio hominis, et confortavit me, |
|
|
|
| 19 |
et dixit: Noli timere, vir desideriorum: pax tibi: confortare, et esto robustus. Cumque loqueretur mecum, convalui, et dixi: Loquere, domine mi, quia confortasti me. |
|
|
|
| 20 |
Et ait: Numquid scis quare venerim ad te? et nunc revertar ut pr?lier adversum principem Persarum. Cum ego egrederer, apparuit princeps Gr?corum veniens. |
|
|
|
| 21 |
Verumtamen annuntiabo tibi quod expressum est in scriptura veritatis: et nemo est adjutor meus in omnibus his, nisi Micha?l princeps vester. |
|
|
|